Python'un hata işleme mekanizması, bir istisna meydana geldiğinde çağrı yığınını kapsayan bir traceback nesnesi oluşturur. Her traceback düğümü, yürütme çerçevesini referans alan bir tb_frame özniteliği içerir; bu çerçeve ise f_locals aracılığıyla tüm yerel değişkenlere referanslar tutar. Bu tasarım, istisna yakalandıktan sonra bile değişken durumlarının incelenmesine olanak tanıyarak hata ayıklama amacıyla yürütme bağlamını korur. Ancak, çerçeveler çağrı çerçevelerine f_back aracılığıyla referans verdiği ve yerel değişkenlerin istisna nesnesine kendisiyle referans verebileceği için, traceback'leri uzun ömürlü nesnelerde depolamak, çöp toplama işlemini engelleyen referans döngüleri oluşturur.
Bu davranışın tarihi, CPython'un pdb gibi modüller aracılığıyla ölüm sonrası hata ayıklamayı destekleme ihtiyacından kaynaklanır; bu modüller, tam yürütme durumuna erişim gerektirir. Bir istisna fırlatıldığında, yorumlayıcı tb_next niteliği aracılığıyla traceback nesnelerinin bağlı bir listesini oluşturur; her düğüm bir çerçeve nesnesine işaret eder. Sorun, bu traceback'in bir closure veya örnek değişkeninde saklanması durumunda ortaya çıkar: çerçeve, atanmışsa f_locals içinde istisna nesnesini tutarken, istisna __traceback__ aracılığıyla traceback'i tutar ve bu da döngüsel bir referans oluşturur. Çözüm, bu referansları açıkça kırmayı (örneğin traceback.clear_frames() kullanarak) veya ham traceback nesnelerini depolamaktan kaçınmayı içerir; bunun yerine ilgili verileri hemen çıkarmak gerekir.