Wartości brzegowe (Analiza Wartości Brzegowych, BVA) i partycjonowanie równoważne (Partyjowanie Równoważne, EP) to podstawowe metody projektowania testów w testowaniu manualnym.
Historia pytania:
Techniki te powstały w celu zmniejszenia nadmiarowości scenariuszy testowych i zwiększenia prawdopodobieństwa wykrycia defektów przy mniejszych nakładach pracy. Partycjonowanie równoważne pozwala dzielić wszystkie możliwe dane wejściowe na grupy, które powinny być przetwarzane w ten sam sposób, a wartości brzegowe identyfikują błędy, które często pojawiają się na krawędziach zakresów.
Problem:
Główną trudnością w stosowaniu tych technik jest niewłaściwe określenie granic i podziałów. Na przykład testerzy mogą błędnie określić zakresy (np. pomylić się o jeden) lub zignorować niejawne granice (np. czy 0 zadziała, gdy zakres zaczyna się od 1).
Rozwiązanie:
Aby skutecznie zastosować te techniki, należy uważnie czytać specyfikację, dokładnie określać, jakie dane wejściowe są oczekiwane, oraz starannie wskazywać granice zamknięte i otwarte. Zawsze warto dyskutować wątpliwe przypadki z analitykami lub programistami.
Kluczowe cechy:
Jeśli jest wiele równoważnych klas, czy należy testować wszystkie ich granice?
Nie, należy wybierać te najbardziej krytyczne dla biznesu (tylko poprawne i niepoprawne), aby nie przeciążać macierzy testowej.
Czy same wartości brzegowe wchodzą w zakres?
Zależy to od warunków zadania: jeśli zakres to [1, 10], to 1 i 10 wchodzą; jeśli (1, 10), to nie.
Czy te techniki można stosować do danych tekstowych i ciągów?
Tak, na przykład do sprawdzania długości ciągów, dopuszczalnych znaków i wartości pustej.
Tester przy sprawdzaniu pola „Wiek” (1-120) stworzył tylko przypadki testowe dla wartości 20, 50 i 100.
Plusy:
Minusy:
Tester sprawdził wszystkie granice: 0, 1, 2, 119, 120, 121 oraz losową wartość wewnątrz zakresu.
Plusy:
Minusy: