Odpowiedź

W Rust alokator odpowiada za przydział i zwalnianie dynamicznej pamięci (heap). Domyślnie Rust używa standardowego alokatora systemowego, ale język daje możliwość korzystania z niestandardowych alokatorów przez globalne i lokalne interfejsy. Może to być potrzebne do:

• Optymalizacji wydajności w specyficznych zadaniach (na przykład, zmniejszenie fragmentacji pamięci).
• Kontroli zachowania przy alokacji pamięci (na przykład, logowanie, ograniczenia, profilowanie).
• Pracy pod specyficznymi systemami operacyjnymi lub na urządzeniach embedded, gdzie standardowy alokator nie jest dostępny.

Od wersji 1.28 globalny alokator jest definiowany za pomocą atrybutu #[global_allocator]:

use std::alloc::System;

#[global_allocator]
static GLOBAL: System = System;

Można stworzyć własny alokator, implementując traity z std::alloc:

use std::alloc::{GlobalAlloc, Layout};

struct MyAlloc;
unsafe impl GlobalAlloc for MyAlloc {
    unsafe fn alloc(&self, layout: Layout) -> *mut u8 {
        // Logika alokacji
        std::alloc::System.alloc(layout) // delegujemy
    }
    unsafe fn dealloc(&self, ptr: *mut u8, layout: Layout) {
        // Logika zwalniania
        std::alloc::System.dealloc(ptr, layout)
    }
}

#[global_allocator]
static GLOBAL: MyAlloc = MyAlloc;

Pytanie z podstępem

Pytanie: Czy można zmienić globalny alokator w czasie wykonywania, na przykład, w zależności od warunków lub konfiguracji?

Odpowiedź: Nie! Globalny alokator jest wybierany na etapie kompilacji i jest ustawiany statycznie przez #[global_allocator]. Nie można go zmienić w czasie działania ani wybrać dynamicznie, ponieważ ten atrybut wpływa na generowany kod podczas kompilacji.

---

Historia

Firma portowała highload-serwis z Linuxa na platformę embedded z RTOS. Z powodu nieświadomości, że standardowy globalny alokator nie działa na tej platformie, aplikacja padała z segfaultem przy każdym Box::new. Pomogła realizacja własnego alokatora z dostępem do statycznych puli pamięci.

Historia

W projekcie z analizą dużych grafów wdrożono niestandardowy alokator dla profilowania, ale zapomniano prawidłowo przekierować zwalnianie pamięci. W rezultacie doszło do wycieku pamięci (leak) i degradacji wydajności w testach obciążeniowych.

Historia

Podczas tworzenia aplikacji desktopowej zastosowano zewnętrzny alokator jemalloc, nie uwzględniając różnicy ABI między wersjami rustc. To doprowadziło do trudnych do uchwycenia awarii podczas serializacji danych, ponieważ różne części kodu oczekiwały różnych konwencji alokacji pamięci.