Architektura warstwowa to klasyczny sposób organizacji systemów IT, w którym aplikacja jest strukturyzowana na zestaw warstw, z których każda realizuje odrębny poziom abstrakcji: interfejs użytkownika, logika biznesowa, dostęp do danych i mechanizmy infrastrukturalne. Zazwyczaj wyróżnia się Presentation Layer (UI), Business Logic Layer, Data Access Layer i Data Layer.
Każda warstwa współdziała tylko z sąsiednimi, co sprzyja modularności i upraszcza utrzymanie kodu. Takie podejście pozwala na łatwe testowanie poszczególnych części systemu i przeprowadzanie refaktoryzacji.
Przykład kodu (architektura warstwowa w Pythonie):
# Warstwa danych class UserRepository: def get_user(self, user_id): # Uzyskiwanie użytkownika z BD pass # Warstwa logiki biznesowej class UserService: def __init__(self, repo): self.repo = repo def get_user_profile(self, user_id): user = self.repo.get_user(user_id) # Logika biznesowa return user # Warstwa prezentacji class UserController: def __init__(self, service): self.service = service def get(self, user_id): user_profile = self.service.get_user_profile(user_id) return user_profile
Kluczowe cechy:
Czy można z góry warstwy bezpośrednio odwoływać się do dolnej, omijając warstwy pośrednie?
Nie, zgodnie z zasadami architektury warstwowej, każda warstwa współdziała tylko z warstwą bezpośrednio pod nią. Naruszenie tej zasady prowadzi do silnych powiązań i pogorszenia możliwości konserwacji.
Czy prawdą jest, że architektura warstwowa nie skaluje się dobrze?
Nie zawsze. Skalowanie jest możliwe, ale może być trudniejsze w porównaniu do mikroserwisów. Poziome skalowanie poszczególnych warstw (np. usługi backendowej) to standardowa praktyka.
Czy jedna warstwa może realizować logikę odnoszącą się do kilku warstw jednocześnie?
W idealnym przypadku — nie. Krzyżowa logika biznesowa prowadzi do zamieszania i komplikuje konserwację. Funkcje i klasy powinny znajdować się na odpowiedniej warstwie.