Odpowiedź.

Wymagania niefunkcjonalne (NFR, non-functional requirements) to cechy niefunkcjonalne systemu IT, takie jak wydajność, bezpieczeństwo, odporność na awarie, skalowalność, łatwość utrzymania. Odegrają one kluczową rolę w projektowaniu architektury, często określając rozwiązania techniczne i infrastrukturę nie mniej niż wymagania funkcjonalne.

Na przykład: jeśli system biznesowy wymaga wysokiej dostępności (uptime > 99,99%), architekt musi wdrożyć mechanizmy automatycznego przełączania (failover), replikacji danych, równoważenia obciążenia. W przeciwnym razie wartość biznesowa może być utracona.

Przykład: jak NFR wpływa na architekturę (w Python, FastAPI):

from fastapi import FastAPI
from starlette.middleware.cors import CORSMiddleware

app = FastAPI()
app.add_middleware(
    CORSMiddleware,
    allow_origins=["*"],
    allow_credentials=True,
    allow_methods=["*"],
    allow_headers=["*"],
)
# Takie podejście jest niezbędne, jeśli wśród NFR znajduje się wymaganie dotyczące wsparcia integracji z zewnętrznymi frontendami

Kluczowe cechy:

• NFR określają wybór technologii i wzorców architektonicznych.
• Ich uwzględnienie powinno nastąpić od najwcześniejszych etapów projektowania.
• Ignorowanie NFR prowadzi do porażek nawet przy idealnej logice biznesowej.

Pytania z podchwytliwymi odpowiedziami.

Czy można dodać NFR na późniejszych etapach rozwoju bez konsekwencji?

Nie, krytyczne NFR należy uwzględnić od samego początku, w przeciwnym razie konieczna będzie radykalna przebudowa architektury.

Czy odpowiedzialność za realizację NFR spoczywa tylko na architekcie?

Nieprawda. To obszar odpowiedzialności całego zespołu projektowego — od analityków po devopsów.

Czy skalowalność i bezpieczeństwo można uznać wyłącznie za zadania infrastruktury?

Nie. Skalowalność i bezpieczeństwo to zarówno zadania architektoniczne, jak i infrastrukturalne (np. podział danych według użytkowników jest realizowany na poziomie usług).