Odpowiedź

Funkcje variadic w Go pozwalają na przyjmowanie zmiennej liczby argumentów jednego typu dzięki składni z wielokropkiem .... Na przykład:

func sum(nums ...int) int {
    total := 0
    for _, num := range nums {
        total += num
    }
    return total
}

Taką funkcję można wywołać z dowolną liczbą argumentów:

result := sum(1, 2, 3, 4) // 10

Lub przekazać slice, używając składni ...:

numbers := []int{1,2,3}
result := sum(numbers...) // 6

Zawiłości:

• W funkcji parametry variadic są widoczne jako slice ([]T). Oznacza to, że można przekazać już przygotowany slice.
• Takie parametry zawsze muszą być ostatnie w liście parametrów funkcji.
• Jeśli przekażesz slice bez ..., funkcja oczekuje zwykłego parametru typu []T, a nie variadic.

Pytanie z podwórka

Jaki wynik da następujący kod i dlaczego?

func printInts(nums ...int) {
    fmt.Printf("%#v
", nums)
}

ints := []int{1, 2, 3}
printInts(ints)

Wielu błędnie sądzi, że ten kod się skompiluje, ale w rzeczywistości spowoduje błąd kompilacji:

Błąd: nie można przekazać slice'a bez ... do parametru variadic.

Poprawnie:

printInts(ints...) // OK

Przykłady prawdziwych błędów z powodu nieznajomości zawiłości tematu

---

Historia

W dużym projekcie funkcję logowania opisano jako func Log(msgs ...string). Przy przekazywaniu wcześniej przygotowanego slice'a stringów wywoływano po prostu Log(strings), co skutkowało nieprawidłowym wyjściem logu lub paniką podczas pracy. Przyczyna — brak ..., więc funkcja postrzegała jeden argument typu []string, a nie oddzielne stringi.

---

Historia

W jednej z funkcji pomocniczych wymagana była obróbka parametrów, wśród których był slice, oraz dodanie do niego większej liczby elementów wewnątrz. Oczekiwano, że ... tworzy kopię slice'a, a nie przekazuje referencję — jednak wewnątrz funkcji modyfikowano slice, co niespodziewanie wpływało na stronę wywołującą, zwłaszcza jeśli pierwotny slice był wielokrotnie używanym buforem.

---

Historia

Programista zaimplementował funkcje agregujące, używając parametru variadic, ale jeden z kolegów błędnie użył składni wywołania poprzez rzutowanie: sum(interface{}([]int)), co prowadziło do niejawnych błędów w czasie wykonania, podczas gdy poprawnie byłoby użyć jawnie sum(slice...). Nieznajomość niuansów powodowała nieoczywiste błędy podczas masowych refaktoryzacji.