Odpowiedź.

Key-path (kluczowa ścieżka) — mechanizm bezpiecznego dostępu do właściwości obiektów "po referencji". Dają pełny dostęp typu-safe do właściwości:

struct Person {
    var name: String
    var age: Int
}

let kp = \Person.name
let john = Person(name: "John", age: 30)
print(john[keyPath: kp]) // "John"

WritableKeyPath — pozwala nie tylko czytać, ale i zmieniać właściwości:

var person = Person(name: "Foo", age: 22)
let namePath: WritableKeyPath<Person, String> = \Person.name
person[keyPath: namePath] = "Bar"

Zastosowanie:

• Stosowane do ogólnej pracy z modelami (na przykład przy sortowaniu, filtrowaniu, powiązaniu danych z UI).
• Wygodne do budowy przyjaznej dla użytkownika refleksji bez utraty bezpieczeństwa typów.

Szczegóły:

• KeyPath tylko dla właściwości, do których możliwy jest dostęp kompilatora.
• KeyPath nie może przechowywać metod, tylko właściwości.
• Dla WritableKeyPath obiekt (struktura) musi być var.

Pytanie z haczykiem.

Pytanie: "Czy można zmieniać właściwości klasy przez zwykły KeyPath (czy potrzebny jest WritableKeyPath)? Czym różnią się KeyPath i ReferenceWritableKeyPath?"

Odpowiedź: Aby zmienić wartość właściwości za pomocą key path, potrzebny jest WritableKeyPath. Dla klas istnieje również ReferenceWritableKeyPath, który umożliwia zmianę właściwości za pomocą key-path dla typów referencyjnych.

class User {
    var score = 0
}
let user = User()
let path: ReferenceWritableKeyPath<User, Int> = \User.score
user[keyPath: path] = 42 // OK

Przykłady rzeczywistych błędów z powodu niewiedzy na temat szczegółów.

---

Historia

W dużym projekcie UI opartym na tabelach pomylono zwykłe KeyPath i WritableKeyPath — próbowano zmienić właściwość modelu za pomocą KeyPath, co skutkowało wyjątkiem runtime.

---

Historia

Podczas generowania genericznych formularzy użyto KeyPath do powiązania wartości, ale próbowano reflektować metody jako keypaths, co prowadziło do niemożności kompilacji i skomplikowania kodu.

---

Historia

Programista zapominał dodawać ReferenceWritableKeyPath dla klas, co utrudniało bidirectional binding między UI a modelem danych: wartości były aktualizowane w UI, ale model pozostawał niezmieniony.